คำกริยา vs. คำกริยาบอกสภาพ (คำคุณศัพท์)

ในภาษาเกาหลี ส่วนของประโยคที่ "บอกบางอย่าง" เกี่ยวกับประธานเรียกว่าคำกริยา ต่างจากภาษาอังกฤษ ทั้ง คำกริยาแสดงอาการ และ คำกริยาบอกสภาพ (คำคุณศัพท์) สามารถทำหน้าที่เป็นคำกริยาหลัก ทำให้ประโยคสมบูรณ์ได้ด้วยตัวเอง

นี่คือแนวคิดสำคัญ! ในภาษาอังกฤษ คุณต้องใช้กริยา "be" เพื่อใช้คำคุณศัพท์เป็นคำกริยา ตัวอย่างเช่น "The weather is good."

ในภาษาเกาหลี คำกริยาบอกสภาพจะผันรูปและจบประโยคได้ด้วยตัวเอง คุณไม่จำเป็นต้องใช้กริยา "be" แยกต่างหาก

하늘이 파래요 . (ท้องฟ้า เป็นสีฟ้า .)

คำกริยาแสดงอาการ หรือ 동사 (dongsa) อธิบายการกระทำ การเคลื่อนไหว หรือกระบวนการ บอกให้รู้ว่าประธานกำลัง ทำอะไร .

คำกริยาแสดงอาการที่พบบ่อย

가다 - ไป

먹다 - กิน

보다 - ดู

하다 - ทำ

자다 - นอน

ในประโยค คำกริยาเหล่านี้จะผันรูปเพื่อแสดงกาลและระดับความสุภาพ เช่นเดียวกับคำกริยาอื่นๆ

아이가 책을 읽어요 . (เด็ก อ่าน หนังสือ)

คำกริยาบอกสภาพ หรือ 형용사 (hyeong-yongsa) คล้ายกับคำคุณศัพท์ในภาษาอังกฤษมาก อธิบายสถานะ คุณสมบัติ หรือลักษณะของคำนาม บอกให้รู้ว่าประธาน มีลักษณะอย่างไร .

คำกริยาบอกสภาพที่พบบ่อย

크다 - ใหญ่

예쁘다 - สวย

좋다 - ดี

맛있다 - อร่อย

조용하다 - เงียบ

จำไว้ว่าคำเหล่านี้ทำหน้าที่เป็นคำกริยาและผันรูปได้โดยตรง โดยไม่ต้องใช้กริยา "be" แยกต่างหาก

이 가방이 커요 . (กระเป๋าใบนี้ ใหญ่ .)

แม้ว่าคำกริยาทั้งสองประเภทจะทำหน้าที่เป็นคำกริยา แต่มีพฤติกรรมต่างกันในบางรูปแบบไวยากรณ์ นี่คือความแตกต่างที่สำคัญที่สุดที่ต้องเรียนรู้

คำสั่ง & คำชักชวน

คุณสามารถใช้ คำกริยาแสดงอาการ เพื่อออกคำสั่งหรือชักชวนเท่านั้น คำกริยาบอกสภาพไม่สามารถใช้กับปัจจัยเหล่านี้ได้