พจนานุกรมสำนวน — บทความฉบับเต็ม
การคาดเดาและความเป็นไปได้ · ดูเหมือนว่า...; ปรากฏว่า...; ทำท่าทางเหมือน...; กำลังแสดงอาการ...
รูปแบบไวยากรณ์ -아/어 하다 ใช้เพื่อแสดง การสังเกตหรือการอนุมาน ของผู้พูดเกี่ยวกับความรู้สึก อารมณ์ หรือสภาวะของผู้อื่น โดยจะเปลี่ยนคำกริยาบอกสภาพ (คำคุณศัพท์) ให้กลายเป็นคำกริยาแสดงอาการ ทำให้สามารถใช้ร่วมกับการผันคำกริยาแสดงอาการต่างๆ ได้เมื่ออธิบายถึงบุคคลที่สาม
คำกริยาบอกสภาพ (คำคุณศัพท์) ในภาษาเกาหลีจะอธิบายสภาวะของประธานโดยตรง (เช่น "ฉันเสียใจ" - 저는 슬픕니다) อย่างไรก็ตาม เมื่อคุณต้องการอธิบาย ความรู้สึกหรือสภาวะของผู้อื่น โดยอ้างอิงจากการกระทำหรือสีหน้าของเขา คุณไม่สามารถใช้คำกริยาบอกสภาพร่วมกับปัจจัยของคำกริยาแสดงอาการได้โดยตรง นี่คือจุดที่ -아/어 하다 เข้ามามีบทบาท
การเติม -아/어 하다 ต่อท้ายคำกริยาบอกสภาพ จะบ่งบอกว่าผู้พูดกำลัง รับรู้หรืออนุมาน สภาวะภายในของประธานผ่านพฤติกรรมภายนอก ตัวอย่างเช่น คุณมักจะไม่พูดว่า "그는 슬픕니다" (เขาเสียใจ) หากคุณเพียงแค่สังเกตการณ์ แต่คุณจะพูดว่า "그는 슬퍼합니다" (เขาทำท่าทางเสียใจ / เขาดูเสียใจ) ซึ่งสื่อว่าคุณกำลังอธิบายความเสียใจของเขาโดยอ้างอิงจากการกระทำ (เช่น ร้องไห้, ก้มหน้า) รูปแบบนี้สำคัญมากในการแสดงความเห็นอกเห็นใจหรืออธิบายสภาวะทางอารมณ์ของผู้อื่นจากมุมมองของผู้สังเกต มักใช้กับคำกริยาที่เกี่ยวกับจิตใจ เช่น 슬프다 (เสียใจ), 기쁘다 (ดีใจ), 배고프다 (หิว), 졸리다 (ง่วง) เป็นต้น
การผันคำของ -아/어 하다 เป็นไปตามกฎความสอดคล้องของสระมาตรฐาน:
เมื่อแสดง ความรู้สึกของตนเอง คุณสามารถใช้คำกริยาบอกสภาพได้โดยตรง (เช่น 저는 기쁩니다 - ฉันดีใจ) แต่เมื่ออธิบาย ความรู้สึกของผู้อื่น คุณต้องใช้รูปแบบ -아/어 하다 (เช่น 친구가 기뻐합니다 - เพื่อนของฉันดีใจ) ความแตกต่างนี้เป็นพื้นฐานสำคัญในภาษาเกาหลี
คำกริยาบางคำที่สร้างขึ้นด้วย -아/어 하다 กลายเป็นคำที่ใช้กันทั่วไปจนถูกมองว่าเป็นคำกริยาแสดงอาการอิสระในพจนานุกรมและการใช้งานในชีวิตประจำวัน ตัวอย่างเช่น 좋아하다 (ชอบ, มาจาก 좋다), 싫어하다 (ไม่ชอบ, มาจาก 싫다), และ 미워하다 (เกลียด, มาจาก 밉다) แม้จะมีที่มาจากรูปแบบไวยากรณ์นี้ แต่ความหมายได้กลายเป็นคำกริยาแสดงอาการโดยตรงไปแล้ว
รูปแบบนี้แตกต่างจาก -아/어 보이다 ซึ่งหมายถึง "ดูเหมือนว่า" และเน้นไปที่รูปลักษณ์ภายนอกหรือความรู้สึกที่เห็นได้ชัด ส่วน -아/어 하다 จะเน้นไปที่ พฤติกรรม หรือ การกระทำ ที่สะท้อนถึงสภาวะภายใน